rss feed

23 آبان 1397 | بازدید: 115

فقر کودکان در بریتانیا

نوشته: فرزانه پارسا

child-poverty-ukمارکس به‌وضوح نشان داده است که ثروت عظیمی در بالای جامعه انباشت می‌شود، درصورتی‌که آن‌چه هم‌زمان در پایین جامعه تراکم پیدا می‌کند، «بدبختی، آزار و تنش، بردگی، جهل، خشونت و تخریب روانی» است. در همان هنگامی که بانک‌ها از سودهای [کلان] خود گزارش می‌دهند، میلیون نفر از کارگران (که نیروی کارشان ثروت واقعی جامعه را تولید می‌کند)، به‌زندگی با بدهی دائم و دریافت حداقل دستمزد مجبورند.

 

 منبع: اینجا

            

                     «محاسبه واقعی شرایط یک جامعه به‌چگونگی مراقبت و رسیدگی به‌کودکانش بستگی دارد». [یونیسف، 2007]

 

تونی بلر بلافاصله پس از انتخاب شدن در سال 1997 متعهد شد که تا سال 2010 فقر کودکان را به‌نصف کاهش داده و تا سال 2020 آن را ازبین ببرد. با وجود این، «کارشناسان» پیش‌بینی می‌کنند که دولت به‌این اهداف نخواهد رسید. دولت می‌گوید که از زمان در دست گرفتن قدرت، از یک میلیون کودکْ سه‌چهارمِ آن‌ها را از فقر نجات داده است. جان هاتون، وزیر کار و حقوق بازنشستگی با افتخار اعلام داشت: «ما پیشرفت چشم‌گیری در برآوردن هدف تاریخی‌مان برای پایان دادن به‌فقر کودکان داشته‌ایم»(بی‌بی‌سی، 27.3.07). بااین‌حال، هدف اصلی دولت برای بیرون آوردن یک میلیون کودک از فقر نادیده گرفته شده است.

 

فقر کودکان در انگلستان

فقر کودکان در انگلستان از سال 1972 دو برابر شده است. 3.8 ملیون کودک فقیر در خانه‌هایی با درآمدی کم‌تراز 60 درصد میانگین درآمد زندگی می‌کردند. اگرچه این [آمار] از سال 1998 کاهشی 600 هزار نفری داشته است، اما هم‌چنان 500 هزار کودک بالاتر از میزان برآورد دولت [در وضعیتی فقیر] باقی مانده‌اند. حتی می‌توان گفت این تصویر کلی از فقر نیست، فقر در تمام جامعه در حال افزایش است.

بین سال‌های 2005 و 2006، حدود 750 هزار نفر به‌تعداد افرادی که در انگلستان در فقر زندگی می‌کنند، افزوده شده و واقعیت این است که در یکی از ثروتمندترین کشورهای دنیا، تقریباً 13 میلیون نفر (معادل 22 درصد کل جامعه) در فقر به‌سر می‌برند.

یک‌دهم از کودکانی که در فقر زندگی می‌کنند، مادران زیر 25 سال دارند؛ و از هر 15 کودک نیز یک نفر زاده‌ی والدین زیر 20 سال است. صرف‌نظر از این، «حزب جدید کارگر» (New Labour) ما را به‌این باور می‌رساند که بهترین راه برای بیرون کشیدن کودکان از فقرْ ایجاد شغل به‌جای استفاده از کمک‌هزینه‌های دولتی برای والدین و به‌ویژه برای خانواده‌هایی است که فقط یک سرپرست دارند. معهذا کاهش مزایای تأمین اجتماعی برای کارگران بزرگ‌سال هم‌چنان ادامه دارد و از حداقل دستمزد دورتر می‌شود. بنابراین، «رفرم‌«هایی که در رابطه با کمک‌هزینه‌های دولتی انجام می‌شود، وضعیت کودکان را نه بهتر، بلکه بدتر هم می‌کند.

 

پیامدهای پرداخت کم (حقوق پایین)

16 درصد از کودکان در خانواده‌هایی با نصف میانگین دستمزد ملی زندگی می‌کنند. «بنیاد جوزف رونتری» خاطر نشان کرده که نیمی از کودکانی که در فقر به‌سر می‌برند در خانواده‌های شاغل زندگی می‌‌کنند و یک‌ونیم میلیون کودک نیز در خانواده‌هایی زندگی می‌کنند که مالیات انجمن امور اجرایی شهر را به‌طور کامل می‌پردازند. اطلاعیه گوردون براون اعلام داشت که پرداخت 3 پوند اضافه در هفته به‌ازای هر فرزند به‌خانوارهای کم‌درآمد از طریق «اعتبارات مالیات کودک» توسط رئیس مجلس لردها قطره‌ای در اقیانوس [فقر] است. «مؤسسه‌ی تحقیقات سیاست‌های عمومی» تخمین می‌زند که بیرون کشیدن کودکان از فقرْ بیش از 3.8 میلیارد پوند هزینه خواهد داشت. این مسئله منعکس‌کننده‌ی این واقعیت است که نابرابری در درآمدها درحال افزایش است، هم‌چنان‌که شکاف بین کمک‌هزینه‌های دولتی و دستمزدها نیز در حال گسترش است.

 

کودکان در خانوارهای کم درآمد

خانوار کارگر با دو سرپرست

43%

خانوار کارگر تک سرپرست

9%

خانوار بیکار با دو سرپرست

15%

خانوار بیکار تک سرپرست

33%

                              منبع: وزارت کار و بازنشستگی انگلستان: «خانوارهای با درآمد زیر متوسط 06-2005»

 

پایین‌ترین در میان کشورهای پیشرفته[؟!]

سال گذشته یونیسف، (یعنی: «سازمان کودکان سازمان ملل»)، به‌این نتیجه‌ رسید که کودکانی که در انگلیس زندگی می‌کنند، به‌نسبت کودکانِ دیگر کشورهای ثروتمند جهان، بیش‌تر از فقر رنج می‌برند. در این زمینه، انگلیس در میان 21 کشور برتر سرمايه‌داری، پس از آمریکا، جای‌گاه دوم را دارد. یونیسف با تکیه به‌‌مواد و منابع [تحقیقی] خود نشان داد که تنها ایرلند، مجارستان و لهستان در وضعیتی پایین‌تر از انگلیس قرار دارند. درمجموع، هلند در صدر جدول ایستاده است. درحالی‌که 9 کشور در شمال اروپاْ فقر کودکان را به‌کم‌تر از 10٪ کاهش داده‌اند، این آمار در انگلستان، ایرلند و ایالات متحده آمریکا 15% باقی مانده است.

گزارش یونیسف به‌وضوح و به‌طور هولناکی تأثیرات دراز مدت زندگی کودکان در فقر را نشان می‌دهد. «شواهد بسیاری از کشورهای مختلف حاکی از این است‌ که کودکانِ بزرگ شده در فقرْ بیش‌تر آسیب‌پذیرند: به‌طور مشخص در معرض ضعف جسمانی بیش‌تری قرار می‌گیرند، به‌لحاظ فراگیری و رفتاری مشکلات بیش‌تری دارند، در مدرسه دستِ‌کم ‌گرفته می‌شوند، در سنین پایین و زودهنگام باردار می‌شوند، مهارت‌ و آینده‌نگری کم‌تری دارند، دستمزدشان ناچیز است، بی‌کار هستند و به‌کمک‌هزینه‌های دولتی وابسته می‌مانند‌«.

یکی از نویسندگان این گزارش، از دانشگاه یورک، رتبه‌بندی فقر در انگلیس را با عبارتِ تعویق بلندمدت در سرمایه‌گذاری و جامعه‌ای «با رقابت بی‌رحمانه‌ی فردی» توصیف کرده است (بی‌بی‌سی نیوز، 14.2.07)؛ چه کیفری بدتر از این برای 10 سال حکومت حزب کارگر[قابل تصور است]؟!

مارکس به‌وضوح نشان داده است که ثروت عظیمی در بالای جامعه انباشت می‌شود، درصورتی‌که آن‌چه هم‌زمان در پایین جامعه تراکم پیدا می‌کند، «بدبختی، آزار و تنش، بردگی، جهل، خشونت و تخریب روانی» است. در همان هنگامی که بانک‌ها از سودهای [کلان] خود گزارش می‌دهند، میلیون نفر از کارگران (که نیروی کارشان ثروت واقعی جامعه را تولید می‌کند)، به‌زندگی با بدهی دائم و دریافت حداقل دستمزد مجبورند. باید آگاه باشیم که نظام سرمايه‌داری همواره موفقیت کالایی [یعنی: سود] را در رأس همه‌چیز قرار می‌دهد. این بهایی است که جامعه‌ای به‌شدت تقسیم شده و طبقاتی باید بپردازد.

در سرار جهان یک و یک‌دهم میلیارد انسان زندگی خود را با روزی کم‌تر از یک دلار می‌گذرانند که 30 درصد آن‌ها کودک هستند. بنابراین، فقر کودکان همیشه پیامد اجتناب‌ناپذیر نظام سرمایه‌داری خواهد بود و ما باید برای نابودی نظام سرمایه‌داری و نجات جهان از فقر کودکان بجنگیم: یک‌بار و برای همیشه!

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

یادداشت‌ها

خاطرات یک دوست- قسمت یکم

 

دوست عزیزم!

تعجب نکن، در این مرحله از زندگی و این کم و کیفی که توانستم از زندگی بیاموزم، و درک روشن و یا حتی نیمه‌روشنی از آن داشته باشم، بی‌تعارف تو عزیز منی!

ادامه مطلب...

ارعاب و خشونت محصول نظام سرمایه‌داری است

ما معتقدیم کسی‌که دست به‌خشونت می‌برد، می‌ترسد. کسانی‌که در این دوره متوسل به‌اسلحه می‌شوند نه تنها مشروعیتی ندارند، بلكه مخالف آزادی و رسیدن زحمت‌كشان به‌حقوق خود [نیز] هستند. تفنگ در دستان سركوب‌گران است و زحمت‌كشان سلاح‌شان در كارهای جمعی و به‌طور مشخص اعتصاب و کارهای مدنی است. ادامه مطلب...

[پیش‌نهادی] به‌رضا رخشان:

درباره مبارزات کارگران هفت‌تپه پیش از این همه ما از لنین یاد گرفتیم که مبارزات کارگری در سه مرحله‌ی آگاهی تکوین و انکشاف می‌یابد:

ادامه مطلب...

دستمزدهای پایین‌تر از خط فقر تحقیر آدمیت است

در حالی‌که مذاکرات در کمیته‌ی دستمزد جهت تعیین میزان افزایش سالیانه حقوق کارگران، هم‌چنان ادامه دارد و هنوز توافقی هم حاصل نشده است، لازمست مطالبی را عنوان نماییم. اول این‌که، کارگران فاقد تشکل‌های مستقل کارگری هستند و قطعاً نمایندگانی که از طرف طبقه کارگر در ایران در کمیته‌ی دستمزد حضور دارند (منظور خانه کارگر و شورای اسلامی کار می‌باشد) به‌علت ساختار غیرمستقل خود به‌هیچ عنوان نماینده واقعی طبقه کارگر نیستند.

ادامه مطلب...

متأسفانه آقای ربیعی ماند

 

امروز جلسه‌ی استیضاح وزیرکار در مجلس برگذار شد که متأسفانه این استیضاح به‌جایی نرسید و سرانجام آقای ربیعی با اختلاف دو رأی هم‌چنان درین وزارتخانه ماند. وقتی عمل‌کرد پنج‌ساله‌ی آقای ربیعی را بررسی می‌کنیم، فقط می‌توانیم از کلماتی نظیر فاجعه و هولناک استفاده کنیم. مانند فاجعه کشتی سانچی و سقوط هواپیمای تهران یاسوج که هم کشتی سانچی وهم هواپیمای مسافربری جز زیرمجموعه‌های وزارت کار بودند. من نمی‌دانم درین مملکت چقدر باید ازین دست اتفاقات ناگوار بیافتد تا ببینیم مسئول مربوطه استعفا دهد ویا بر کنار گردد؟

ادامه مطلب...

* مبارزات کارگری در ایران:

* ترجمه:


* گروندریسه

کالاها همه پول گذرا هستند. پول، کالای ماندنی است. هر چه تقسیم کار بیشتر شود، فراوردۀ بی واسطه، خاصیت میانجی بودن خود را در مبادلات بیشتر از دست می دهد. ضرورت یک وسیلۀ عام برای مبادله، وسیله ای مستقل از تولیدات خاص منفرد، بیشتر احساس میشود. وجود پول مستلزم تصور جدائی ارزش چیزها از جوهر مادی آنهاست.

* دست نوشته های اقتصادی و فلسفی

اگر محصول کار به کارگر تعلق نداشته باشد، اگر این محصول چون نیروئی بیگانه در برابر او قد علم میکند، فقط از آن جهت است که به آدم دیگری غیر از کارگر تعلق دارد. اگر فعالیت کارگر مایه عذاب و شکنجۀ اوست، پس باید برای دیگری منبع لذت و شادمانی زندگی اش باشد. نه خدا، نه طبیعت، بلکه فقط خود آدمی است که میتواند این نیروی بیگانه بر آدمی باشد.

* سرمایه (کاپیتال)

بمحض آنکه ابزار از آلتی در دست انسان مبدل به جزئی از یک دستگاه مکانیکى، مبدل به جزئی از یک ماشین شد، مکانیزم محرک نیز شکل مستقلی یافت که از قید محدودیت‌های نیروی انسانی بکلى آزاد بود. و همین که چنین شد، یک تک ماشین، که تا اینجا مورد بررسى ما بوده است، به مرتبۀ جزئى از اجزای یک سیستم تولید ماشینى سقوط کرد.

top